afdrukvriendelijk Afdrukvriendelijk

Tragedie


03:00 | 06:15 | 10:45 | 11:17 | 11:25


11:25 - Luchtruim Belgisch-Nederlandse grens

Na zijn eerste run doorheen de Amerikaanse formaties sluit Jörg Kiefner zich opnieuw aan bij zijn wingman:

"Daar is Hermichen, ik let goed op dat ik bij hem blijf hangen. Nu draaien we naar twee eenzame Boeings toe die uit de formatie zijn geschoten en terug naar Engeland proberen te geraken. Aanval langs achter/onder, wegduiken en optrekken. Voor mij hangt mijn chef die zijn prooi niet meer loslaat. Ik, vlak erachter, vuur onder hem door naar de bommenwerper die nu zo groot als een schuurdeur in mijn vizier staat. Door onze treffers brandt het toestel al snel in de romp en aan de rechter motor."Niet meer schieten"beveelt Hermichen langs de radio.
De vijandelijke machine brandt nu over de gehele romp. De bemanning was daarvoor al uitgestapt, in het begin van de aanval waren we vijf à zes parachutes voorbijgevlogen. En dan gebeurt het; onze Boeing duikt om vervolgens loodrecht naar beneden te vallen. Een onvergetelijke aanblik. Dan ontploft onze vogel en stort niet ver van onze basis Woensdrecht neer."

11:30 - Woensdrecht

Jaak van den Maagdenbergh woont nog op de ouderlijke boerderij te Woensdrecht. Hij is getuige van de vernietiging van 'The Jolly Roger':

"Het was die dag heel druk in de polder. Iedereen was volop bezig de oogst binnen te halen. Toen de bommenwerpers overvlogen zagen we hoe er twee hoog in de lucht de formatie verlieten. Na een tijdje kwam één ervan recht op onze boerderij af, op een abnormaal lage hoogte. Plots kwamen ook twee Duitse jachtvliegtuigen in ons gezichtsveld. Het toestel was nu zo dichtbij dat ik met enkele knechten snel in een schuilplaats dook. Ik hoorde nog hoe een jachttoestel een salvo afvuurde en dan ineens een geweldige ontploffing.
Toen ik opkeek zag ik nog een grote rookwolk in de lucht: de bommenwerper was op lage hoogte geëxplodeerd boven de akkers. Slechts kleine stukken bleven ervan over. Overal lagen .50 patronen verspreid. In een mum van tijd was er veel volk ter plaatse. Zeer snel kwam er ook een Duitse officier op een motorfiets aan. Men zegde "Daar ligt er nog een met zijn parachute". We gingen kijken. De Duitser lichtte de parachute op van het gezicht van de vliegenier, maar kon enkel de dood vaststellen. Tussen de brokstukken werden later nog menselijke resten gevonden, maar enkel zeer kleine stukken. Toen er meer Duitsers van de basis aankwamen werd de buurt afgezet en werden we weggejaagd."

11:35 - Zoersel

Kijk daar! Rook! De scouts wijzen naar een rookpluim die uit een nabijgelegen bomengroep opstijgt. Michel Bosman:

"Ondanks het strenge verbod van onze scouts leiding renden ik en een vriend er op af om de oorzaak van de brand op te sporen. Na een tijdje zoeken hoorden we hulpgeroep. We riepen terug en zagen daarna in een boom de flarden van een valscherm hangen. Aan de voet van de boom vonden we een piloot. Die hing hoogst ongemakkelijk nog aan zijn parachute vast en had een afschuwelijke buikwonde. Met een mes dat wij op de grond vonden hebben wij de koorden van zijn valscherm doorgesneden en hebben hem buiten het bereik van het vuurtje getrokken dat naar ik vermoedde door hemzelf was aangestoken. Als hij daarna rustig op de grond lag vroegen we naar zijn naam. Hij vertelde dat hij Joe Scarpel heette en van Pittsburg afkomstig was.
tekening: Scott Nelson

Hij vroeg mij om zijn zware overschoenen uit te doen hetgeen ik dan ook heb gedaan. Ik kan mij nog herinneren dat zijn uniform kon aangesloten worden op elektrische bedrading. Er kwamen nog mensen uit de buurt toelopen en aan één van hen vroeg hij om een priester. Wijzelf hoorden het geronk van Duitse voertuigen op zoek naar de valschermspringers. Het geluid kwam alsmaar dichterbij en omdat wij tot een illegale organisatie behoorden en zwaar konden worden bestraft, maakten wij dat we wegkwamen. Pas daarna besefte ik dat ik nog altijd het mes vasthield. Op de greep stond 'JOE' gekerfd."

12:10 - Zoersel

Nadat Joe om een priester heeft gesmeekt ontfermt pastoor John Van Kan zich om de stervende. Joe heeft zich met zijn lot verzoend, hij voelt zich niet langer verlaten maar wordt nu bijgestaan door vriendelijke en bekommerde omstanders. Langzaam geraakt hij in coma en zonder nog een klacht te uiten geeft hij de geest. Op een handkar wordt hij naar Zoersel getransporteerd. Het is een stille en bedrukte optocht.


volgende >